Hartenreis

De mama van Jelle stuurde mij dit verslag van zijn Hartenreis !

Op 28 oktober 2017 gaf Irma Hoen de Workshop Hartenreis


Ik had mijn zoon Jelle van 9 jaar ook opgegeven, en omdat dit de eerste workshop zonder mama was, was het fijn dat hij een introduce mee mocht nemen.
Zijn grote zus van 11 vergezelde hem op zijn hartenreis.
Op weg naar Eindhoven vroeg ik hem in de auto of hij nog wist wie Irma was, we hadden al twee keer eerder een workshop bij haar gedaan.
Hij moest er even over denken maar aangekomen in Eindhoven herkende hij Irma gelijk.
Met een gerust hart liet ik mijn twee schatten achter om aan hun Hartenreis te beginnen.

Toen we ze om half vijf gingen ophalen lieten ze allebei enthousiast hun werkboek en wenshart zien.
Versiert met tal van mooie stickers, want het is een van de heerlijke bezigheden, je mag zoveel stickers plakken als je wil.

Op weg naar de auto begon Jelle al lekker te praten over de middag.

Hij vertelde als je hart blij is, is er geen plek is voor boze dingen en als je hart boos is, is er geen plek voor leuke dingen. Een statement dat wel indruk op hem had gemaakt.
Ook vertelde hij vrij snel dat hij zijn litteken had laten zien.
En dat er iemand was met twee littekens.
Voor hem een bevestiging dat hij niet de enige was.

Thuis keken we door het werkboek.
Elke bladzijde was mooi versiert met stickers.
Op de bladzijde waar je hart en je hersenen best moe werden van allemaal slimme oplossingen bedenken, en ze rust en benzine nodig hebben had Jelle veel lekkere stickers geplakt.
Mijn dochter had er mooie complimenten bijgeschreven die je hart ook zeker nodig heeft om te groeien.
Omdat je hart niet alleen vitamientjes maar ook complimenten, lieve woorden en dappere gedachtes nodig heeft.

Het mooiste vond ik zijn hartenwens: ik hoop dat ik kan vliegen……..
Nadat we samen het boek hadden doorgebladerd vroeg ik voorzichtig of hij het maandag na school aan de juf wilde laten zien. Ik pakte het voorzichtig aan omdat Jelle dusver elke gastles c.q. spreekbeurt van ons had afgewezen. Dat wilde hij niet want zo zei hij Ik ben heel erg bang dat ik dan verdrietig word in de klas in bijzijn van andere kinderen. Kortom hij leek er dusver nog niet klaar voor.

Echter nu antwoorde hij “Nee ik wil het aan de hele klas laten zien, want dan weet iedereen dat ik iets aan mijn hart heb en doen ze misschien wat rustiger met mij “. Dit was echt een mijlpaal, al had ik wel nog een slag om de arm, van eerst zien…….. Want na eerdere workshops mocht zijn boek nooit mee naar school.